Suvišan čovek Stevana Šerbedžije – premijera

U pozorišnoj sali trebinjskog Kulturnog centra večeras je izvedena premijera monodrame „Suvišan čovek“ po motivima romana Zabilješke iz podzemlja F.M. Dostojevskog, u adaptaciji, režiji i izvođenju glumca Stevana Šerbedžije.

“Zabilješke iz podzemlja” su jedan od prvih romana koji je Dostojevski napisao poslije devetogodišnjeg izgnanstva, i predstavlja vještu analizu složenosti unutrašnjih konflikata i ljudske psihe. Samoljublje koje kao otrov nagriza zbog toga što je lažno i izvještačeno, maska pred samim sobom da bi se podnijela realna slika stvarnosti, poraza i nesreće, zaglibljenosti u blato sopstvenog podzemlja, bez snage da se nešto promijeni…

Autor, koji je završio odsjek glume na banjalučkoj Akademiji umjetnosti a trenutno je na studiju režije, za predstavu kaže da je njegov “lični bunt, bunt protiv perioda u kojem živim, protiv nesistema koji vlada u svijetu. Tema predstave je obezduhovljenost čovjeka, koji se kroz civilizaciju mijenja, kao i vrijeme, i ne može sve da bude isto“, kaže Šerbedžija, dodajući da vrijeme kada je Dostojevski pisao pomenuto djelo i sadašnjost imaju dosta sličnosti, ali i različitosti, a da je jedna od glavnih razlika u tome što je čovjek na neki način postao – gori.

Minimalističkom scenografijom i kostimom, scena je istrgnuta iz vremenskog i prostornog konteksta a tekst je adaptacijom osavremenjen u onoj mjeri u kojoj je bilo neophodno za bolje razumijevanje sa publikom. Nasilno buđenje u podne da bi se ugrabilo mjesto u bašti kafića kao porok koji je izvor svih drugih potcrtava ljenost. Ljenost kao ideal, nerad kao stav i lično opredjeljenje, fizička, mentalna i moralna zadriglost kao uzor i podrazumijevano stanje navode Šerbedžiju na zaključak da mnogi ljudi danas ni sa sobom, ni sa svojim životom ne žele da urade – ništa.

Režiser Šerbedžija je pred glumca Šerbedžiju postavio težak zadatak da glumački podrži nimalo jednostavne dinamičke obrte, oštre prelaze između komičnih, metafizičkih, tragikomičnih, furioznih i mirnih faza u razvoju predstave. Utisak je da na sceni “onaj drugi” nije nedostajao, što je vjerovatno posledica dobrog razumijevanja između režisera i glumca, i dobrog poznavanja izražajnih mogućnosti, koje glumcu Šerbedžiji očito ne nedostaju.

Publika je, na žalost ili na sreću, bila malobrojna, ali je opšti utisak da iz sale niko nije izašao nezadovoljan.

Tekst: Igor Dutina

Fotografije: Jovan Vidaković

Comments

comments